Let op!

Dit verhaal moet nog uitgewerkt worden! In huidige staat heb ik het regelrecht uit mijn logboek die ik voor de tent bij hield overgenomen. Maar een verhaal is het nog niet ūüėČ

Ook deze zomer ga ik weer op vakantie met de scooter, en dit jaar gaat de reis naar…….


DE ALPEN
Afbeelding

Ik vertrek aanstaande woensdag 31 juli en als de gehele reis volgens planning verloopt zal ik op 16 augustus weer in mijn eigen bed slapen.

De reis bestaat eigenlijk uit 3 delen.

Deel 1:
Na 4 dagen rijden zal ik in de Vogezen/Elzas aangekomen zijn waar ik een dag extra verblijf om de omgeving te verkennen.

Deel 2:
De reis vervolgt zich om via Schaffhausen, Liechtenstein en de¬†Spl√ľgenpas¬†na 8 dagen het Iseo meer in Itali√ę te berijken. (1 Meer naar het westen vanaf het Gardameer.) Hier zal ik ook 1 of 2 dagen verblijven om ook daar de mooie omgeving te verkennen.

Deel3:
En dan verplaatst de reis zich alweer naar het noorden toe. Namelijk naar de Timmelsjoch, Ravensburg, Baden-Baden en Trier om op de 16e reisdag op dezelfde camping uit te komen waar ik ook de allereerste nacht van de reis geslapen zal hebben.

Hoe ik het met de verslagen ga doen weet ik nog niet helemaal zeker, ook omdat ik de afgelopen paar jaar gemerkt heb dat ik niet altijd van mijn internetprovider uit kan gaan om op de camping een goede internet verbinding te hebben. Maar ik zal in ieder geval live te volgen zijn op Polarsteps en mijn Facebookpagina

Claire staat er helemaal klaar voor. Alles is ingepakt en opgeladen (op de topkoffer na dan waar electronica en etenswaar in gaat, maar die klik ik morgenochtend zo vast op de scooter.

Afbeelding

En oh wat heb ik er een zin in! Ik zou bijna nu nog opstappen :rlol:
Morgen zo snel mogelijk naar de Belgische grens die ik bij Baarle Hertog zal oversteken. Daarna kan de pret echt beginnen!

De eerste dag was meteen zo’n reisdag die je liever niet hebt en maar weer snel vergeet. Op het toevallige ontmoeten van Henk na dan¬†;)¬†De dag begon al wat grauw en het weersbericht was ook niet al te best. En hoewel ik toch best heel wat harde slagregen gehad heb onderweg had het weerbericht nog veel meer voorspeld. Dus dat viel op zich weer mee. Wat wel heel jammer was, weas dat Claire bij Aalsmeer extreem begon te stutteren. Ze dacht wat die euro 4 scooters kunnen, kan ik ook¬†;)¬†Dus terwijl ik nog geen 2 uur onderweg was kon ik al voor de eerste keer langs de weg gaan sleutelen. Namelijk de bougie. En het was niet zo gek dat ze stotterde. Op de electrode zaten 2 prachtige puntige stukjes kool. Tja, dat zorgt natuurlijk niet voor de beste vonk. Dus snel alles weer op de scooter geladen (de bougie lag natuurlijk in de buddy) en weer doorgereden. Op naar Schoonhoven om daar de pont te pakken. En op het pont kreeg ik de eerste stortbui over me heen, dus snel de regenkleding er maar bij gepakt. Bij Baarle Nassau/Hertog kon die eindelijk weer uit. En normaal begint de pret op het moment dat je Nederland uit bent. Dan hoef je eindelijk niet meer heel goed op te letten waar je als brommer nou eigenlijk moet rijden. Maar aangezien ik als eerste door Turnhout heen mocht gaan was er niet veel pret te beleven jammer genoeg. Snel doorlopende wegen met veel geiiriteerde Belgen die van hun werk naar huis toe aan het gaan waren. Geen al te groot succes dus. Maar nu sta ik lekker net buiten Aarschot op Camping “De Klokkeberg” en zit ik dit verslag voor jullie te typen onder het genot van een pilsje met het zonnetje wat zo nu en dan lekker warm tevoorschijn komt. Morgen vervolgt de reis zich in de richting van Luxemburg. En zolang ik de tent droog kan inpakken ben ik al blij.

P.S.

Ik heb hier zo’n slechte internet ontvangst dat de foto’s op zich zullen laten wachten. Maar heel erg verschillen ze toch niet van die van vorig jaar aangezien ik toen nagegoeg dezelfde route heb gereden.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Het in slaap vallen verliep gisteravond nog wat stroefjes, dit aangezien de camping recht onder een aanvlieg of opstijgroute lag van het dichbij gelegen vliegveld en er een boer besloot dat het tarwe nog wel even geoogst kon worden van het land aangrenzend aan de camping. Maar toen ik eenmaal sliep ging het lekker.

En toen werd het weer ochtend, en mijn dag begon direct goed. Het tentzeil was niet eens vochtig, dat heb ik nou nog nooit meegemaakt. En het begon ook al goed warm te worden, en dat om 8 uur in de ochtend. Dus ik had er zin in, snel wat gegeten en alles weer opgepakt om te gaan rijden. Met als eerste doel Achouffe waar natuurlijk de brouwerij van het welkbekende biertje is. Daar eventjes rondgekeken en een lekker biertje gekocht voor vanavond, en daar hoort natuurlijk ook een mooi glas bij. Hopelijk krijg ik die helemaal heel naar huis.

Toen was het tijd om koers te zetten naar het volgende en 3e land van deze reis: Luxemburg. De grens heb ik op de gps voorbij zien komen en ik merkte het aan de nieuwe straatnaam bordjes, maar een grensbord ben ik niet tegengekomen. Dus foto bewijs heb ik niet. Maar bewijs in de zin van een goedkope tankbeurt heb ik wel, ik heb Claire kunnen volgooien met Euro98 van de Shell voor de schappelijke prijs van E1,297. I think I’m in love with this country. En toen was het nog maar 6 km naar de camping. Waar ik nu dit verslag type. Ik zit op de Woltzdal camping, een mooi rustige boscamping gerunt door Nederlanders waar ook voornamelijk Nederlanders staan. Een taalbarriere zal er straks in het restaurant waar ik om 19.00uur terecht kan dus niet zijn, dat valt weer mee.

Hopelijk willen de foto’s uploaden, want buiten het wifibereik heb ik alleen maar ” emergency” internet. En ik ben niet de enige, want voor het toiletgebouw zit eigenlijk op ieder moment een rijtje met mensen met hun telefoon of tablet in de hand.

Vandaag heb ik 182 km gereden wat de totaalafstand op 411km brengt. Morgen staat er een rustige dag door het Luxemburgse land met o.a. het Mullerthal gepland terwijl ik verder naar het zuiden toe rijden. Ook heb ik vandaag een leuke kmstand gehad. 22222 km.

 

 

[img]https://i.imgur.com/YnRYcsN.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/6W46H3i.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/HF4TVfN.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/qgNwDyU.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/iOKjwBB.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/keKVhDB.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/kIpmRAZ.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/vxW4PTc.jpg[/img]

[img]https://i.imgur.com/csz5Pyw.jpg[/img]

Ik had gepland om vandaag lekker een beetje uit te slapen aangezien de te rijden route toch niet zo heel lang was. Maar daar dacht mijn lichaam blijkbaar anders over. om 7.45uur was ik klaarwakker, en tja dan kun je wel een beetje nutteloos in je tent blijven liggen of je gaat gewoon ontbijten en rustig aan alles inpakken. Zo gezegd zo gedaan, uiteindelijk reed ik rond 9.30uur weg bij de camping. En gisteren zij ik het ook al, maar camping Woltzdal nabij Clervaux is een echte aanrader. Tenzij je niet tegen gezellige boscampings kunt natuurlijk.

Na nog geen 20 kilometer gereden te hebben snap ik al waarom men Luxemburg ook wel Het(!) motorland noemen. Jeetje wat is het mooi en zijn de wegen leuk om op te rijden. De CR320 is ook echt een aanrader om overheen te rijden. Pak hem dan wel van het noorden naar het zuiden, naar boven toe rijdend zal de weg voor brommers een stuk minder interessant zijn. Maar om in (denk ik) 1 kilomter tijd 260meter te dalen dmv prachtig vloeiende bochten is wel heel lekker! Alleen jammer dat de gopro na de 2e bocht al leeg was. Wanneer ik weer thuis ben ga ik daar meteen nieuwe accus voor bestellen. Deze hebben de beste tijd wel gehad.

En toen werd het tijd voor het hoogtepunt van deze dag, het Mullerthal. En mij was verteld dat dat heel mooi zou worden. Dus voordat ik daar aan begon heb ik snel de powerbank op de Gopro aangesloten zodat die nu tenminste aan zou blijven. En dat is hij gelukkig, ik heb alleen geen idee hoe goed ik hem gericht had staan, daar kom ik thuis pas achter.
Ik wist dat er ergens in het mullerthal ook een mooie waterversnelling/waterval te zien zou zijn, maar waar dat precies was? Ikkuh hatte gene idee, maar ik kon me niet voorstellen dat het niet aangegeven zo zijn dus ik ben op mijn dooie gemakje doorgereden. En het stond inderdaad aangegeven. Alleen jammer dat dat ongeveer 50 meter na een tijdelijk stoplicht vanwege wegwerkzaamheden was. Heb ik daar eerst minutenlang staan wachten en daarna alsnog de stoet auto’s opgehouden toen ik moeizaam de stoep op reed om daar de scooter te parkeren.
En ja, het was mooi. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat de mooiste weg van Luxemburg was. Maar een ding weet ik zeker; Luxemburg ga ik nog eens terugkomen, ik ben lichtelijk verliefd op het land geworden.

ik ben terwijl ik rustig doorkachelde naar de Duitse grens onderweg nog even bij een bakkertje gestopt voor wat lekkere broodjes voor de lunch die ik net over de grens ben gaan nuttigen langs de kant van de weg. Dit keer stond er wel een grensbord langs de weg, maar ik zag geen manier om er veilig een foto van te maken. Dus ik ben intussen in het vierde land van de reis maar weer zonder bewijs.

Ondanks de paar kleine buitjes die rond het middaguur vielen kon mijn vest toch al snel onder de doorwaaijjas vandaan. De Duitsers hebben de zon blijkbaar op een hoger standje staan als de luxemburgers, maar dat snap ik ook wel met al die zonnepanelen.

Aangezien het nog heel vroeg was en ik nog maar heel weinig hoefde te rijden ben ik op de kaart gaan kijken naar een leuke bezienswaardigheid, en die vond ik. Een of andere burcht die relatief langs de route lag, dus daar ben ik naartoe gereden. Scooter op de parking gezet en gaan lopen. Totdat er na ongeveer 15 minuten een bordje stond “burg 5,5km” of met andere woorden ruim een uur lopen enkele reis over gravelpaden in de bergen. Daar had ik eerlijk gezegd geen zin dus ik ben maar weer snel omgedraaid. Duitsland heeft immers genoeg ruines om te bekijken.

Ik kwam rond 3 uur aan op “Campingplatz Siersburg” net buiten, jawel, Siersburg en daar heel rustig, want het was goed warm, de tent opgezet. Rond half zes ben ik Siersburg (of welk dorpje het precies was weet ik eigenlijk niet) ingereden om daar even wat te eten. Vandaag had ik zin in iets slechts, dus mijn keus viel uiteraard op de grote “M” langs de kant van de weg. Maar onder het eten begon het toch weer te prikkelen, het was nog wel erg vroeg en op de camping is weinig te beleven (hij is duidelijk bedoeld voor campers en caravans met eigen voorzieningen. Wat wel een pluspunt is de uitstekende wifi verbinding.) dus ik ben weer even op de kaart gaan kijken. En warempel, Siersburg heeft nog een eigen Burg(t). En die was nog vrij dichtbij ook. En zoals jullie op de foto’s kunnen zien, je hebt er leuk uitzicht. En als ik het goed begrijp is de originele weg er naar toe vrij recentelijk als een lagere school project vernieuwd. Maar ik denk dat ze voor de afmetingen van de traptreden in een beetje oude boeken hebben gekeken. Want die klopte niet helemaal¬†;)
De toren die er nog staat is gedeeltelijk gerestaureerd en ze hebben geschat dat de originele ringmuren ongeveer 6 meter hoog en 1,5 meter dik waren, maar daar is niet veel meer van over. Wel kun je er boven lekker uitwaaien.

En dat brengt me weer naar de camping waar ik nu dit verslag zit te typen met een kopje thee en een paar lekkere koekjes. Vandaag heb ik 169km gereden wat het totaal op 583 zet. En de scooter? Die houd zich nog steeds erg goed, en die heeft vandaag zelfs twee overwinningen geboekt in mijn ogen. Als eerste stond er op een gegeven moment bergaf 90km op snelheidsmeter, en als er geen trekker was geweest die het verkeer op hiel was de 100 misschien ook nog wel behaald maar wat er daarna bergop gebeurde was nog veel mooier. Ik was niet de langzaamste!! De vrachtwagen voor mij had er nog meer moeite mee om de berg op te komen. Maar op zich mag dat wel, als brommer is Claire zelfs zonder bagage al zwaar met 140kg, maar dat tipt natuurlijk bij lange na niet aan een volgeladen vrachtwagen.

Morgen zal ik verder naar het zuiden toe rijden om midden in de Vogezen te eindigen waar het het plan was om een dag te verblijven en even rust te pakken, maar door een boekingsfoutje met het eerste hotel (mijn fout) zal die er bij in schieten aangezien ik de boeking niet meer kon verzetten :(

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Dag 4 Orbey: Camping Lefebure

Ah Frankrijk, waar diesel bijna net zo duur is als benzine en je voor 34 eurocent een 1,5liter fles water koopt. En natuurlijk waar de Vogezen zijn, en die kan ik met maar een woord beschrijven: Wouw! Maar ik loop een beetje ver van stapel, even terug naar het begin.

Dat ik ontbeten heb en de tent weer heb ingepakt hoef ik eigenlijk niet meer te vertellen natuurlijk, dat is niets nieuws. Maar toch heb ik dat gewoon weer gedaan. Ook vandaag was de tent maar net aan vochtig, maar dat was waarschijnlijk te danken aan het zonnetje. Wat om 8 uur al lekker scheen, fris was het zeker niet. Dus vul goede moed startte ik aan de etappe van vandaag, 190km naar het zuiden die er vooral voor bedoelt waren om bij de Vogezen te komen, en niet zozeer gepland waren om leuk binnendoor te rijden. En zo ging het de eerste helft van de rit ook. Saaie doorgaande wegen door het heuvellandschap. Maar dan schieten de kilometers wel lekker op natuurlijk. En al snel kwam ik bij de Franse grens, eindelijk een grensbord wat ik wel kon fotograferen.

Net buiten Blamort zag ik een zwaar bepakte motorfiets bij een russtop langs de kant van de weg staan dus ik zwaaide even beleefd. En blijkbaar stond die op het punt om te vertrekken, want een paar minuten later reed die achter me. En tja, bergop gaat Claire niet zo heel hard dus ik seinde dat hij me maar beter kon inhalen. En dat deed hij ook, maar niet nadat hij even langszij kwam rijden en zij “Gij bent ook ver van huis, chapeau!” (althans dit verstond ik over de windruis heen, want tja ook bij 30km/h is er behoorlijk wat windgeluid) We lachten nog even naar elkaar en hij gaf even goed gas waardoor hij ervandoor sjoefte. Dit soort complimenten en conversaties blijven leuk, maar dat die ook onder het rijden zouden plaatsvinden had ik nooit verwacht!

En nog geen 10 minuten later kreeg ik het seintje van de navigatie om van de weg af te slaan, dus ik dacht nog “dat zal de volgende doorgaande weg wel worden” Maar niets was minder waar want sinds dat moment ben ik heerlijk tussendoor gereden over hartstikke leuke weggetjes waarvan het asfalt misschien niet het beste was, maar waar de uitzichten een hoop goed hebben gemaakt. En de Vogezen zag ik langzaam voor mij opdoemen in het landachap.

En toen begon ik op ongeveer 16km van de geplande camping aan een behoorlijke klim, althans dat het een behoorlijke was zou ik pas op de top merken toen de navigatie een hoogte van 955 meter aangaf. En daarna natuurlijk weer het dal in wat uiteraard met een lekkere snelheid gebeurde. En met deze zware bepakking en dat soort snelheiden merk ik dat de kleine 12 inch toch behoorlijk zoekerig zijn in de bochten. Maar ik weet intussen goed welke snelheid nog wel confortabel door de bocht heen gaat dus daar pas ik me op aan.

Dat brengt me alweer aan bij de eindplek van vandaag. Camping Lefebure in het plaatsje Orbey. En in datzelfde plaatsje werd ik voor het eten nog even op een plotseling afgesloten weg getrakteerd. Althans de gendarmerie hield me tegen. Maar niets was minder waar, er kwam een heuse wielertoch langsgereden. Welke tocht het exact is weet ik nog steeds niet, maar wat ik wel weet is dat die kerels het goed zwaar hadden en sommigen goed hard gevallen waren.

De 197km van vandaag brengt het totaal op 780km. Ik ga lekker relaxen naast de tent en ik zie jullie morgen weer. Op een rit die met tot in Zwitserland zal brengen.

P.s.

Wel veel muggen hier, voor het eerst op deze reis.
Afbeelding
Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

P.p.s.

Als het goed is kunnen jullie nu ook op de fotos klikken om ze in volle glorie te bekijken.

Dag 5 Orbey naar Gutighausen

Vanochtend vond mijn lichaam heel vroeg dat het blijkbaar tijd was om weer op weg te gaan. Om 6.30uur was ik klaar wakker dus ben ik maar opgestaan, want ja, een beetje nutteloos in je tent liggen is ook niet alles. Uiteindelijk vertrok ik om 8.45 vanaf de camping om als eerste het nabij gelegen stadje Colmar te bezoeken. Mijn broer en zijn vriendin hadden mij verteld dat het daar zeer mooi was, maar wel heel toeristisch (lees: druk) Maar om 9 uur sochtends op een zondag was het stadje nagenoeg uitgestorven. Bij het klein Venetie stonden er misschien nog geen 10 anderen samen met mij foto’s te maken. Dus ergens was het een goede keus om zo vroeg al te vertrekken.

Na Colmar verworpen te hebben aan mijn “dat ziet er leuk uit, stilstaan foto maken, 2e keer goed kijken en weer door” techniek begon ik aan de rit van vandaag. En al snel was ik de Elzas/Vogezen uit en reed ik weer door het platteland. Maar heel in de verte zag ik het gebergte van het zwarte woud al opdoemen. Een goed vooruitzicht om naartoe te rijden, want dat het daar mooi is weet ik maar al te goed. De route die ik gepland had nam me over leuke binnendoor weggetjes, waarop het soms best stijl klimmen was, op ongeveer 18 kilometer onder Freiburg im Breisgau door. En zonder het echt gepland te hebben nam de route me ook over een van de hogere bergpassen van het zwarte woud heen. Dus waar ik eerder op de dag al vrolijk via whatsapp in de rondte stuurde “ik sta op 1130 meter” behaalde ik niet veel later op de genoemde bergpas de magische hoogte van 1234 meter en daarna natuurlijk weer een leuke afdaling tot ongeveer 500 meter. Erna kwamen nog een paar stijle klimmetjes waarop het “langzaamrecord” op 12km/h geindigd is. Op dezelfde manier waar Dennis en Heidi ook al over schreven, wel goed moeten remmen voor de haarspeldbocht maar dan maakt het blok natuurlijk geen toeren meer om daarna weer omhoog te klimmen.

Maargoed, de Zwitserse grens, en daarmee het 6e land van de reis, kwam al in het vizier. Bij de grensovergang met een douanepost en tolhuis stond wel een heel mooi bord. Maar nadat de douanier me met een norse blik aangaf dat ik door kon rijden aangezien ze al een auto aan het controleren waren durfde ik eigenlijk niet te blijven staan om een foto te maken.

Kort na de grens stopte ik in een bushalte eventjes om een paar flinke teugen water te nemen en mijn vest onder de doorwaaijas vandaan te halen, want het was hier een stuk warmer als het klimmen en dalen in het zwarte woud. En meteen stopte er een zwisterse motorfiets achter mij, die direct in het engels (wouw) aan mij vroeg of ik soms problemen had. Dat had ik uiteraard niet, behalve dat er misschien een steekje loszit in mijn bovenkamer (iets met wie maakt er nou zo’n reis als dit op een brommer¬†;)¬†) dus hij vervolgde snel zijn weg weer en ik kort daarna ook. Natuurlijk ben ik al heel deze reis flink wat ingehaald door motoren maar een franse motor viel me ook meer op. Die stak nog even extra zijn duim op en hij zat merkbaar ook op de tour mode, hij verdween namelijk een heel stuk langzamer uit het zicht vandaan. En he, toen ik bij Schafhausen de parking op reed reed diezelfde motor voor me. Met daarop dus een heel aardig franstalig stel waar ik ook even heerlijk in het engels een praatje mee heb gemaakt. Zij reisden zelf ook heel wat op de motor, en herkenden zelfs de Nederlansde brommerketenplaat en hadden dus ook zeer veel respet voor mij en vonden het een hele uitdaging.

De waterval van Schafhausen is voor mij een soort van bekend terrein, jaren geleden ben ik er met mijn ouders eens geweest maar zijn we bij eerste zicht van de nevel snel weer terugomgekeerd naar de droge trein aangezien het toen met bakken uit de lucht kwam vallen. Maar dat was nu heel anders, het zonnetje scheen en het was bijna 30 graden. En dat was te merken aan de hoeveelheid toeristen die er rondliepen, jeetje wat een drukte. Dus ook daar heb ik snel wat foto’s gemaakt, nog een paar keer goed gekeken en snel weer gaan rijden om wat verkoeling te zoeken in de rijwind.

En de rit kon weer verder, nog maar 20 kilometer te gaan tot de camping die voorbij zijn gevlogen. En ook deze camping is weer wat speciaals, ondanks dat Zwitserland haar eigen valuta (de Frank, dat is wel leuk) heeft namen ze mijn euro’s gewoon aan nadat mijn bankpas geweigerd werd. En ook vonden ze het geen probleem om wat extra te wisselen zodat ik niet naar een bankautomaat opzoek hoef te gaan om mijn eten en benzine cash te kunnen betalen mocht dat nodig zijn. Wat ook leuk is dat de eigenaren in de zomermaanden met de kinderen ook gewoon in een caravan slapen en de receptie/kiosk hebben ze in een circuswagen gebouwd. En die kids van tussen de 10 en 18 jaar? Die hoeven niet zelf op zoek naar een zomerbaantje, want die runnen de camping bijna zelf heb ik het idee.

Nadat ik de tent had opgezet ben ik even naar het dichtbijgelegen stadje Winterthur gereden om daar even rond te kijken en wat te eten. De restaurants die open waren waren wel heel erg duur en luxe (van zulk luxe eten als op de fotos kan ik niet genieten, dus dan is het ook zonde van het geld) dus het is maar weer de grote gele “M” geworden. Maar ik behoor tot de groep mensen die met plezier naar de McD gaat, dus dat was voor mij geen probleem. Winterthur heeft een paar mooie gebouwen maar daar houd het ook bij op (van wat ik gezien heb dan). Dus ik heb de Garmin ingesteld om me via leuke weggetjes weer terug naar de camping te sturen, en dat is hem gelukt. Halverwegen heb ik hem wel maar even zo ingesteld dat hij me niet meer over onverharde wegen zou sturen. Want ja, een scooter is natuurlijk al geen offroad beest en helemaal niet als de vering ingesteld staat op veel bagage, die nu rustig in de tent licht.

En dat brengt me terug op de camping waar ik nu dit verslag aan het schrijven ben. Vandaag heb ik 226 kilometer gereden bij elkaar wat de totaalstand nu in de 4 cijfers brengt met 1007 kilometer. Morgen belooft ook een pittige dag te worden met 221 kilometer die mij eerst door Liechtenstein zullen leiden om daarna via de Splugenpass de Alpen over te steken om te eindigen in Italie waar ik zal genieten van mijn eerste hotel van de reis. En ik vind dat ik het ook wel verdiend heb na 6 dagen onderweg te zijn geweest. Ik geniet nog even bij de tent na van dit heerlijke weertje en ik zeg tot morgen!

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Dag 6 Gutighausen-Campodolcino

Ik zat vanochtend al redelijk vroeg buiten de tent voor mijn ochtend routine; Gaspitje aan, beetje water koken, koffiepoeder in de mok en eventjes wachten. Maar toch was ik lang niet de eerste en een paar andere mensen waren al druk in de weer met ontbijten en sommige kinderen al aan het spelen. Maar toch verliep de ohtend wat anders als normaal, de avond ervoor had ik al gezien dat de tent tegenover mij huisvesting bood aan een gezin met 2 jonge kinderen. En ik had de ouders al naar een ontbijttafel, die je vanaf onze kampeerplek niet kon zien, zien lopen. Maar een kwartiertje later kwam het tweede meisje helemaal overstuur en huilend de tent uit lopen, tja wat zou jij doen als je 4 (schat ik) bent en je ouders en broertje zijn opeens weg als je wakker word. Dus die ben ik uiteraard gaan helpen om de ouders terug te vinden, al was dat niet makkelijk. Zij huilend en gestressd en ik met zeer belabberd Duits. Maar het is gelukt en de ouders wisten mij te vertellen, in het Engels gelukkig, dat ze normaal gewoon voor de tent ontbeten, dus ja dan was dit wel even anders voor zo’n klein meisje.

Wat anders was aan deze camping ten opzichte van de vorige was dat ik de scooter niet mee mocht nemen naar de staplaats, ook dit werd mij bij aankomst in half Engels, half Duits en half voeten en handentaal uitgelegd dat dit was vanwege de relatief zachte grond om die niet te beschadigen. Natuurlijk weegt mijn brommer niet zoveel als een gemiddelde auto maar ik houd me natuurlijk aan zo’n verzoek. Maar daardoor had ik wel wat tijd nodig om alles weer op de scooter vast te sjorren, aangezien het normaliter alleen nodig was om een paar kleine dingetjes in de zijtassen te proppen en de tent en roltas voor het matje en slaapzak bovenop het zadel te binden. Dus vandaag vertrok ik relatief laat, om 9.45uur en dat terwijl er wel een lange rit voor de boeg lag. Niet de meest handige combinatie, maar ach soms is het niet anders.

Eenmaal onderweg zat ik voor het eerst op de reis niet lekker op de scooter, ik had spierpijn, hoofdpijn en gewoon geen zin eigenlijk. En dat terwijl ik de afgelopen nacht een van de beste nachtrusten tot nog toe had gehad. Dus echt een reden kon ik niet vinden. Maar ik wist dat ik iets heel moois had om naartoe te rijden dus hup gas erop lekker muziekje op de headset en gaan met die banaan, euh scooter natuurlijk.

Het begin van de rit heb ik dus ook als heel saai ondervonden, maar dat is niet zo gek als je er eigenlijk geen zin in hebt. Dit was totdat de Alpen in de verte zichtbaar werden, toen kreeg ik er weer echt zin in. Al kwamen ze niet echt heel dichtbij, want waar normaal de afdalingen de verloren tijd van de langzame klim goed maakte was ik vandaag bijna continue aan het klimmen, met hier en daar een korte afdaling waar ik niet echt lekker snelheid kon maken. Dus naast een laat begin aan de rit verliep de rit ook nog eens niet zo snel Maar dat maakte me even niet meer uit toen ik Liechtenstein, het 7e land van deze prachtige reis, in reed en de navigatie volgde naar een historisch punt wat ik thuis al uitgezocht had. En potverdorie, naast dat het heel warm was (ik heb geen idee hoe warm het echt was, maar het voelde als 30 graden) was dat kasteel ook wel heel mooi om te zien met de Alpen als een prachtige achtergrond voor de foto’s. Aangezien het zo warm was en ik in een lichte tijdsnood(wat een heel groot woord was) om op een bekwame tijd bij het hotel aan te komen kwam ben ik weer snel doorgereden.

Ik had eerder in Zwitserland al eens borden langs de kant van de weg zien staan met een motorfiets stuur als buste met de vertaalde tekst “laat u niet afschieten” om de motorrijders er een beetje op te wijzen dat een weg relatief gevaarlijk was als je je niet aan de snelheid hield. Maar op een gegeven moment hoorde ik om mij heen allemaal schoten gelost worden. Dus dat bord werd wel even heel letterlijk. Totdat ik uit het bos kwam en langs de weg een militair oefen terrein waar schietoefeningen plaatsvonden. En ja, die bergen weerkaatsen dat soort geluid natuurlijk als de malle.


En na eingelijk heel de dag in verschillende dalen gereden te hebben werd het na Chur nu weer tijd om het gebergte in te trekken met als richting het plaatsje Splugen waar de Splugenpass (huh wat onlogisch) zou beginnen. En onderweg ben ik ook langs het noodreservoir voor blauwe Aqarius gekomen. Dus als iemand die dit leest nou echt extreem van blauwe Aquarius houd, ik weet nog wel een adresje.

En de weg bleef maar stijgen, dus ik heb ook meerdere keren op de gps uitgezoomt of ik stiekun niet al bezig was aan de pas. Maar dat was telkens echt nog niet zo. Totdat ik op 1491 meter net buiten Splugen aan de felbegeerde Hochalpenstrasse kon beginnen. En hoogtemeter kon het bijna niet meer bijhouden, haarspeldbocht na haarspeldbocht en al snel was ik boven de bomengrens, en niet veel later reed ik tussen de wolken. Totdat op een hoogte van 2125 meter de top berijkt werd. En de scooter? Die heeft geen krimp gegeven. Het enige moment dat ze het moeilijk had, en dus echt moelijk, ik versta klimmen met 20km/h niet meer als moeilijk, was bij het stoplicht vanwege de wegwerkzaamheden. Daar greep de koppeling toch net iets te vroeg aan waardoor ze niet lekker op gang wou komen. Maar wat wil je op een helling van misschien wel 15%.

Wat me tijdens de klim al was opgevallen, was dat het erg koud was op die hoogte (ja duhuh, wat had je dan verwacht als er niet veel hoger gewoon nog sneeuw licht) dus voor ik aan de afdaling begon heb ik snel het vest en de regenjas aangetrokken. En wat was die afdaling heerlijk zeg. Prachtige vergezichten, bochten die lekker snel te nemen waren en niet al te scherp waardoor de zware bepakking geen negatieve invloed op de wegligging had en bijna geen tegenliggers. En voor de liefhebbers, ik heb de gehele klim en afdaling gefilmd met de gopro, dus die beelden zal ik wanneer ik weer thuis ben ook online zetten.

Na de afdaling kwam ik al snel in het plaatsje Campodolcino aan waar ik mijn hotel dat ik via Booking.com geboekt had net voor 6 uur zou vinden. Snel de scooter afgeladen en de spullen op de kamer gelegd om daarna een heerlijke douche te nemen. Als ik met een kritisch oog naar de kamer en de badkamer kijk is het niet veel. Maar na 6 dagen op campings geleefd te hebben met de typische camping sanitair gebouwen voelt dit hotel bijna aan als een echt Spa-Resort. Dus ik ben helemaal happy.

Om 8 uur ben ik even door het dorpje gelopen om te eindigen bij een pizzeria die ik op google gevonden had genaamd La Cantina. En de online reviews hadden allemaal gelijk. Wat een toprestaurant! Heerlijke pizza, heerlijk lokaal bier op de fles en een bediening die haar uiterste best deed om me in het engels te helpen. Ik spreek immers weinig Frans en nog minder Italiaans. Maar het is gelukt. Dus om 21.15 uur liep ik weer terug naar het hotelletje om nu met het riviertje als achtergrond geluid dit verslag te typen. Ik ben behoorlijk moe, dus ik ga zometeen lekker slapen. Morgen zal ik ook weer vroeg op moeten om 220 kilometer te rijden door het italiaanse berglandschap om mij naar het Iseomeer te brengen. En dat zal voorlopig de laatste drukke rijdag zijn want ik zal 3 nachten aan het Iseo meer verblijven. Eventjes een beetje welverdiende rust op deze vakantie.

Vandaag heb ik 235 kilomter gereden wat het totaal aantal kilometers op 1242km brengt. En Claire? Die zoemt nog steeds heerlijk verder terwijl de teller vandaag over de 23000 kilomter heen is gegaan. Oke granted dat ze vlak voor de reis een nieuwe cilinder en zuiger heeft mogen ontvangen uiteraard.

De fotos zal ik later hier bijvoegen want daar gaat behoorlijk wat tijd in zitten en ik wil nu gewoon mijn oogjes dicht doen.

Vandaag werd ik om 7.15 wakker door de eerste zonnestralen die door het raam naar binnen vielen. En oh wat doet een hotelovernachting een mens goed zeg na 6 nachten gekampeerd, of zoals sommigen zeggen “gekrampeerd” te hebben. Het hotel bood een ontbijtbuffet aan waar ik maar al te graag gebruik van heb gemaakt. En hoewel het simpel was was het erg lekker. Toen ik om een kop koffie vroeg werd er gevraagd “Grande?” waar ik meteen ja op antwoorde. Ik verwachte gewoon een grote kop koffie, maar niets was minder waar, ik kreeg gewoon een hele pot koffie op tafel. En ik heb die hele pot gretig op gedronken!

Nog een voordeel van een hotel, je hoeft geen tent af te breken en allemaal dingen in te pakken. Dus nadat ik heerlijk rustig ontbeten had heb ik me nog even gewast en rustig alles op de scooter geladen. En om 9 uur kon ik weer op pad. Met een prachtige route in het vooruitzicht.

De route begon met de SS36, en net buiten het dorp stuitte ik meteen op wegwerkzaamheden. Maar waarom ze de weg opnieuw aan het asfalteren waren snap ik niet helemaal, zo slecht was het wegdek nog niet. Maar na een paar minuutjes kon ik mijn weg gelukkig weer vervolgen. Als je dan op een helling van (denk ik) 8% stil moet staan voor een langere periode mis je toch vrij snel een handrem op zo’n scooter¬†;).

Na de SS36 verlaten te hebben nam ik koers in naar het Como meer. En dat heb ik maar mooi gezien. Al is het bekende gedeelte van het meer de zuidkant bij het plaatsje Como en heb ik nu helemaal aan de noordkant gestaan. Maaarrrrr, dat maakt niet uit natuurlijk. Gezien is gezien. Aangezien ik al eventjes aan het rijden was besloot ik om maar eens op zoek te gaan naar een supermarkt. Maar dat was lang nog niet zo gemakkelijk. Sommige supermarkten die in mijn garmin stonden waren er gewoonweg niet, en bij andere stuurde hij me denk ik naar het verkeerde adres. Toen ik eenmal in een klein stadje was aangekomen heb ik de telefoon maar eventjes in de hand genomen om met google maps de laatste kilometer te navigeren.

Dus ik loop vol vertrouwen naar de bakkersafdeling en op het moment dat ik ga vragen om een baguette die ik zie liggen bedenk ik me “noemen ze dat eigenlijk in het Italiaans ook een baguette?” Ik weet niet precies wat ik toen gezegd heb, maar met het mooiste Italiaanse accent wat ik kon bedenken heb ik iets gezegd in de trent van “Baaaguetta” En aan de blik van de dame achter de balie begreep ik dat dat niet juist was. Maar gelukkig draaide ze zich half om om te wijzen naar? Juist, een stokbrood, dus het is toch gelukt! Yess! Snel 65 eurocent afgerekend en weer naar buiten.

En eventjes later kwam ik op mijn route het bord Passo San Marco tegen. Dus ik denk nog, “heh, staat er vandaag ook een pas op het programma?”. Wat ik thuis niet wist toen ik de route plande over de mooie bochtige weggetjes was dat die mooie bochtige weggetjes dus deel uitmaakte van de pas. En als snel schoten de hoogte meters weer omhoog. Op ongeveer 1000 meter heb ik de zojuist gekochte baaaguetta genuttigd en we konden weer door. En terwijl ik de meter naar de 1500 zag kruipen, en de bomen schaarser zag worden, en de wolken wel heel dichtbij kwamen besefte ik me. Dit is misschien dan wel niet een Hochalpenstrasse, maar hoog gaat hij zeker zijn. En hoog was hij, 1992 meter maar liefst.

Maar deze pas heeft Claire helaas de das om gedaan. Ongeveer 100 meter (in afstand dan, gelukkig niet in hoogte) viel de motor opeens uit. En toen ze op de top niet wou starten maar na een half uur rondgeken te hebben weer wel zij een stemmetje in mijn achterhoofd al “het zal toch geen warmloper zijn he”. Maar na een paar minuten dalen werd deze gedachte bevestigd, ondanks dat ik bergafwaarts ging liepen de toeren toch weer terug en viel de motor weer uit. Shit, dus toch. Maar ach, ik had een lange afdaling voor de boeg dus die zorg was voor beneden aan de voet aan de berg.

De afdaling zelf ging erg goed, motor uit en in de vrijloop. Alleen sommige haarspeldbochten voelden wat raar aan aangezien je daar normaal met gas erop uitrijd om je scooter weer overeind te helpen. Maar toen kwam de eerste tunnel in zicht, met daarbij een bord 1600meter. En ik was zeer zeker niet van plan om door dit soort tunnels zonder verlichting aan te gaan rijden. Want ja, Claire is nog van voor de tijd dat verlichting op motoren ten alle tijde moest branden, dus mijn licht word gevoed vanaf de dyamo. En brand dus niet als de motor niet draait. Dus was heb ik gedaan? Ik heb de stelschroef van de achterrem, langleve de trommelrem in dit geval, helemaal uitgedraaid zodat ik de remhevel kon intrekken zonder dat ik zou remmen om een achterlicht te hebben. En ik heb mijn telefoon in de hand genomen met de zaklamp aan als koplamp. Tja, je moet wat in noodsituaties. En in het dal kwam ik voor een dilemma te staan. Ga ik proberen de nog 90 kilometer te rijden naar de vanochten besproken camping, of ga ik naar het centrum van Bergamo rijden wat op 20 kilometer lag. En na kort nadenken was de keus snel gemaakt. 90 kilometer had ik zeker weten niet meer gehaald en in de stad is eten, zijn er hotels en autoverhuurbedrijven mocht het zover komen.

Intussen was de motor zo ver afgekoeld dat ik met een heel klein beetje gas en heel weinig toeren te maken vooruit kon komen. Want ja, 20 kilomter duwen is een heel eind. En mogelijkerwijs waren dit mijn langzaamste 20 kilometers ooit! Door de snelheid uiteraard maar ook doordat ik eens in de zoveeltijd de motor even uitzette om het een paar minuten te laten afkoelen. En zo ben ik doorgereden tot waar ik nu ben. Het B&B hotel in Bergamo. Daarnet ben ik even een stukje gaan lopen om eerst langs de plaatselijke universiteit en luchtmacht onderzoekscentrum te komen en toen bij een biologische pizzeria lekker gegeten te hebben.

En hoe nu verder vragen jullie je waarschijnlijk af. Nou Claire zal deze reis geen meter meer rijden heb ik besloten. Overmorgen komt mijn vader deze kant op met een motortrailer om op vrijdag samen met mij weer terug naar Nederland te rijden. En de komende twee dagen zal ik Bergamo gaan bekijken en een auto huren om de omgeving toch nog even te kunnen bekijken en om mijn doel om in een van deze bergmeren gezwommen te hebben waar te gaan maken.

“En waarom laat je haar dan niet lokaal repareren”
Voornamelijk vanwege de tijd en kosten die het met zich mee brengt. Eerst zou ik een monteur moeten vinden die aan haar zou willen en kunnen sleutelen. Een progrose opmaken van wat er allemaal vervangen moet worden en dan moeten de onderdelen besteld worden. Ik verwacht niet dat die in de buurt zullen zijn aangzien het kleine aantal 50cc scooters wat hier rondrijden of 4takt zijn, of op basis van het minarelli blok. Dus stel de onderdelen moeten uit Nederland komen gaat daar zomaar 3 dagen overheen. En naast de kosten die dat allemaal met zich meebrengt zal ik ook al die nachten in hotels moeten slapen. En dat is ook niet zo heel erg goedkoop. Dus vandaar mijn besluit.

Voor nu ben ik wel heel blij dat ik in een hotel zit want het is zojuist met recht gaan stormen. De regen komt met bakken tegelijk uit de hemel en het onweer klinkt alsof er een stuk vuurwerk naast je hoofd afgaat. Dat was dus niet leuk geweest in de tent.

En nu wens ik jullie allemaal een heel fijne avond en wil ik iedereen die lieve en geruststellende berichten gestuurd hebben bedanken. En met name mijn familie die in Nederland vanaf het eerste bericht direct naar oplossingen is gaan zoeken.

Uiteindelijk is de dagafstand 151km. Waarvan 100 dus onder eigen kracht en totaalafstand geindigd op 1393km.

Deze ochtend begon zeer goed, de bedden van het B&B hotel liggen best wel goed en ik had dus een goede nachtrust gehad. Maar wat was ik gisteravond blij dat ik niet in een tent lag. Het stormde echt heel hard. En hoewel ik in de tent uiteraard droog was gebleven wil ik niet weten hoe de camping waar ik had moeten staan er momenteel uitziet. Maar dat terzijde, het ontbijt (waar je trouwens flink voor betaald) was ook erg goed. Er was een ruime keuze uit broodjes, goede koffieautomaten, lekker sap uit een automaat, yoghurt, muesli en scrambled eggs. Echt voor ieder wat wils dus. Er waren zelfs mini donuts en mini cupcakes om het laatste beetje ruimte in je maag ook nog even te vullen met iets zoets.

En toen was het idee om een auto te huren om de omgeving te kunnen verkennen. Maar dat is nog makkelijker als gezegd als je geen credit card hebt. Wel heeft mijn broer een credit card, maar die ligt natuurlijk in Nederland. En de grote Europese verhuurders (Europcar, Hertz etc.) die kunnen door verschillende policies dan helemaal niets. Ook al zou ik mijn broer via facetime bijvoorbeeld mij kunnen machtigen om zijn kaart te gebruiken. Maar een relatief kleine plaatselijke verhuurder gaf uitkomst. Zij konden via de mail een formulier naar Nederland sturen en als dat werd ingevuld was het goed. Zo gezegd zo gedaan, en om 10 uur kon ik in mijn eigen (voor vandaag dan) Fiat 500 wegrijden.Eigenlijk miste alleen het cabriodak nog maar dit voelde wel uber Italiaans aan. Als eerste ben ik naar het Iseo meer gereden waar ik mijn doel om in een van de meren gezwommen te hebben voltooid heb. En terwijl ik daar van de zon lag te genieten bedacht ik me “shit ik ben de zonnebrand vergeten mee te nemen. Toen ben ik dus maar snel weer teruggereden naar het hotel waar ik ook meteen de natte zwembroek voor een gewone korte broek gewisseld heb.

Maar toen kwam de moeilijkste vraag van vandaag, waar ga ik nu heen. Uiteindelijk besloot ik om de oostkust van het Como meer te gaan verkennen. Dus ik ben via de autostrada naar het meer toe gereden en toen overgestapt op de kleine weggetjes om via Lecco naar Varezza te rijden. En hoe noorderlijker ik kwam, hoe bewolkter het werd. Eigenlijk had ik ook het idee om in Varezza een rondvaart te gaan doen over het meer, maar toen ik daar aankwam begon het met regenen. En aangezien ik alleen een shirt aanhad en verder niets bij me qua jas oid besloot ik om de rondvaart maar te laten voor wat het was. En ben ik rustig weer naar het zuiden toe gereden met veel tussenstops om foto’s te maken. En het bleef maar donkerder worden, en uiteindelijk reed ik van bui naar bui, en deze regen verergerde de avondspits denk ik ook wat ik heb best vaak even vast gestaan. Uiteindelijk besloot ik rond 5 uur om te stoppen bij de Mac Donalds om daar maar wat te eten. in de hoop dat de regen en de spits na het eten wat verder weg was. De spits was dat wel, maar de regen was alleen maar erger geworden. Ik moest van de deur tot aan de auto hoogstens 15 grote stappen zetten, en in die tijd ben ik goed doorweekt geraakt. Dus met de kachel in de auto aan, heel raar om die aan te zetten als het buiten 23 graden is, ben ik terug naar Bergamo gereden. Waar ik de auto weer heb ingeleverd en snel terug ben gelopen naar het hotel. Dat was ook nog een voordeel van deze verhuurder, ze zaten op 10 minuten loopafstand. Terwijl alle grote jongens op het vliegveld zitten wat ongeveer 40 minuten met het ov is vanaf mijn hotel. Op de hotelkamer heb ik een lekker warme douche genomen en zit ik nu dit verslag te schrijven en een biertje wat ik vanmiddag in een supermarkt gekocht heb te nuttigen terwijl het buiten door blijft gieten en onweren. Vanuit Nederland kreeg ik al te horen dat zowel de regen van gisteravond als de bui die ik na bij de Mac op mijn kop kreeg al in het nieuws en weerbericht benoemd waren. Oke, het lijkt dus niet alleen heftig, dat is het ook gewoon. Ik zou Claire bijna nog dankbaar worden dat ze kapot gegaan is.

En nu zal ik nog even lekker op de kamer relaxen met de gedachte dat mijn vader druk onderweg is om met de auto en aanhanger hier naartoe te komen. Als hij in een ruk doorrijd komt hij hier vanavond laat aan en anders morgenmiddag ergens. Maar een ding is zeker, op het moment van schrijven heeft hij al heel wat kilometers gemaakt en zit hij waarschijnlijk in Zwitserland.

En dan nu een korte review van de Fiat 500 (jaartal onbekend)
Een leuk autotje met een paar leuke functies zoals hill assist waardoor je op stijle hellingen (flauwe hellingen merkt hij niet op en zul je wel handmatig moeten doen) zonder handrem de hellingproef kunt uitvoeren. Ook heeft hij een of andere assist die bij het naar voren kruipen of file rijden helpt. Als je rustig de koppeling op laat komen zonder gas geeft hij zelf een beetje gas om op weg te komen. Hierdoor is het ondanks dat het een benzine auto is makkelijker om zonder het gaspedaal weg te rijden als in een gemiddelde diesel auto. En aangezien ik op die manier heb leren koppelen ben ik daar relatief goed in (al zeg ik het zelf). Verder zit er een knopje op de middenkolom waarmee je de stuurbekrachting zeer veel sterker maakt die Fiat de “City” modus noemt. Nou vergemakkelijkte het vooral het inparkeren in soms rare plekken, maar wat ik jammer vind is dat het niet automatisch uitgschakeld boven een bepaalde snelheid. 1 keer vergat ik het dus uit te zetten terwijl ik de snelweg op reed. En bij 100+ km/h heb je toch liever iets meer gevoel in de stuurbewegingen kan ik je vertellen. Al met al een grappig autotje. Maar echt zuinig ermee rijden zal misshien na veel oefening wel kunnen. Maar dat is mij vandaag niet gelukt, het moterblokje heeft onderin zo weinig pit dat als je een beetje door wilt trekken of moet invoegen op een snelle weg heel wat toeren moet maken (he het lijkt wel een scooter¬†;)¬†) Al met al ben ik wel heel blij dat ik hem vandaag ter beschikking had, want jeetje wat is het Como meer mooi, de reisgidsen liegen daar echt niet over.

8 landen en 1393.3km

Intussen ben ik dankzij de auto en trailer weer thuis met Claire, en die staat zelfs al bij de monteur. Het probleem is zelfs al geconstateerd. De uitlaat, die bij de laatste controle lichtelijk verstopt werd bevonden zit nu nagenoeg dicht. Dit heeft er voor gezorgd dat er in overmaat koolaanslag op de zuiger is gekomen wat er dan weer voor gezorgd heeft dat de zuigerveren vast zijn komen te staan. De zuiger en cilinder zijn nog helemaal in orde en er is een imitatieuitlaat besteld. Een imitatieuitlaat omdat een originele Kymco uitlaat zelfs op de goedkope Duitste site bijna 400 euro kost. Later deze week of begin komende week (de monteur heeft het erg druk en ik heb de scooter momenteel toch niet echt nodig. Dan maar op de fiets) zal alles dus weer gemonteerd gaan worden en kan ik weer lekker rijden.

En ondanks dat het dus vroegtijdig afgesloten is ben ik zeer tevreden over de reis. Ik zou deze reis over een paar jaar op de motor bijna exact zo nadoen, op misschien een paar wegen of campings anders, maar dat zijn details. Ik heb echt 6,5 dag genoten, mede dankzij het weer natuurlijk. Sinds een paar buien in Nederland op de eerste dag heb ik geen regen meer gezien. Althans, niet terwijl ik op de scooter aan het rijden was of in de tent lag. In Bergamo heb ik genoeg regen meegemaakt wat zelfs het Nederlandse nieuws gehaald heeft.

In vergelijking tot de scooter ben ik gisteren in sneltrein vaart naar huis toe gekomen. Om 7 uur zijn we gaan ontbijten, om 7.30 Claire op de trailer gaan zetten en al mijn spullen in de auto leggen en zijn we gaan rijden. En we konden het niet laten om in eerste instantie nog even echt mooi te gaan rijden. Dus de Splugenpass heb ik nu ook vanaf de zuidkant beklommen, maar dit keer met een auto en trailer. Wat het avontuur toch weer heel anders maakt. Maar gelukt is het en na vele snelweg kilometers gemaakt te hebben zijn we om 3 uur ’s nachts weer thuis aangekomen.

Maar nu ben ik weer veilig thuis, en zal ik me wanneer ik Claire weer terugheb in Nederland nog maar even gaan vermaken.